Her akşam Uzun Çarşı’dan dönerken adımlarım ağırlaşıyor, oysa gecenin ilk esintisi Küçük Çakıl’dan yukarı doğru tırmandığında vücudum yeniden uyanıyor. Setur Kaş Marina’nın ışıklarını geride bırakıp Çukurbağ Yarımadası’na doğru uzanan yolda son dakika aramalarını bekliyorum; nefesim sıcaktan nemleniyor, tenimde tuzlu bir rüzgârın izi kalıyor. Gecelik buluşmaların temposunu seviyorum, çünkü saatler uzadıkça birlikte geçen zaman daha yoğun, daha derinleşiyor.
Kendimi sana bırakmak için hazır olduğum anda kapı açılıyor, nefeslerimiz birbirine karışıyor ve gece artık sadece bizim. Andifli’nin dar sokaklarını geride bırakıp Likya Caddesi’ne inerken, yatağın üzerindeki çarşafların beyazlığıyla birlikte tüm gerilim çözülüyor. Sonunda, saat kaç olursa olsun, nefesinle birlikte yeniden akmaya başlıyoruz.
Comments