Hey, kapıyı açtığım anda tenimle dolu asansörün havası birden ağırlaşıyor; balık etli kıvrımlarım seni karşılamaya yetiyor bile. Likya Caddesi’nin akşam ışıkları pencereden süzülürken, Uzun Çarşı’nın sokak kokusuyla karışan kendi kokum seni adım adım çekiyor, Çukurbağ Yarımadası’nın serin rüzgârıysa teninde bir anlığına ürperti bırakıyor.
İki uzun, bir kısa nefeslik ritimle seni yavaşça duvara yaslıyorum; koku, sıcaklık, ağırlık… hepsi bir arada. Kaş Antik Tiyatrosu’nun sessizliğini bile kıskandıracak kadar derin bir geceye hazır ol, çünkü buradan kaçış yok. Kapıyı aç, gel.
Comments